Świata jest za dużo.

 

Świata jest za dużo.

Autor: Olga Tokarczuk

Wydawnictwo: Literackie

Gatunek: Literatura piękna

Recenzent | Kryminalna Kartka | 14 listopada 2026r.

Kim jesteśmy kiedy życie płynie sobie wolno, kim się stajemy w obliczu katastrofy, co po nas pozostanie kiedy z naszego życia pozostaną gruzy. Lepiej skupić się na szczególe, nie na całości.

1946r. Wrocław, Breslau tuż po II wojnie światowej. Kamienica naruszona bombą, z dziurą po jednej stronie, jeszcze nadająca się do zamieszkania, tam spotykają się ludzie, mieszają się języki jak w Babilonie, ich losy, trudne, smutne historie przeplatane wspomnieniami rzeczy, miejsca, osoby najbliższe, smaki, kultura, tradycja. Przesiedleni równoleżnikowo - ze Wschodu na tak zwane Ziemię Odzyskane. Brakuje jedzenia, dachu nad głową, wszystkiego, najbardziej … bezpieczeństwa, pewności jutra, stabilizacji, spokoju. Mieszkańcy kamienicy trafiają do obcej nieznanej ziemi, w miejsce naznaczone niemiecką obecnością, strachem, lękiem, mierząc się z odmiennością świata. Opowiadają swoje wspomnienia które łamią serce na milion kawałków.

Jakże zmienne są ludzkie losy, o ich pokrętnych historiach wręcz niekiedy niewyobrażalnych w całej swojej kruchości, decyduje chwila, inny człowiek, słowo, los dobry, jak moneta, niekiedy przypadek, zła lub dobra godzina. Jakże łatwo zmieniamy się, jak szybko przystosowujemy do panujących warunków, byleby przeżyć, ulegamy ułudzie nadziei, wierzymy że los się odmieni. Uczymy się na nowo oddychać i brać trudną do przyjęcia rzeczywistość jako pewnik że to nowa droga ku wyzwoleniu. Heroiczna walka o przetrwanie, zmiany jakie zachodzą w opisanych postaciach pokazują obraz wielu traum i wspomnień. Przede wszystkim to książka o pamięci i zapomnieniu. Często tekst nasuwał mi walizkę którą postacie ciągnęły z przeszłością za sobą, jedynym sposobem by dalej żyć, było owo zapomnienie. Krok do przodu, ku wolności, by budować na nowo własne życie. 

Autorka pisze o zapomnieniu jako nadmiarze świata którego jest za dużo, żeby go pomieścić, w głowie, umyśle. 

Mnie najbardziej ujął język, wrażliwy, bogaty w detale, precyzyjny, opisowy, z dużą ilością narracji, osobisty. Dozowałam powieść nie mogąc uwierzyć że te 700 stron tak szybko zleciało. 

Książka wymagająca skupienia, ciszy, zrozumienia, chwili dla niej by zrozumieć przesłania. Smutna ale dająca nadzieję, zmusza do refleksji.

Jeśli lubisz książki przy których trzeba się zatrzymać i pomyśleć, ta będzie dla Ciebie.

Polecam serdecznie. 


( fot. Renata Mielczarek ).

Komentarze