Księżniczka.


 Tytuł: Księżniczka

Autor: Lucyna Olejniczak

Wydawnictwo: Prószyński i S - ka

Gatunek: Literatura piękna

Recenzja: Zaczytana Kartka | 27 września 2026.


Zamówiłam książkę z polecenia znajomej. Powiedziała : ,, całkiem przyjemna okładka. '' Nastawiłam się na lekką historię obyczajową, mając przed oczami bloki Nowej Huty wyjęte z rodem PRL, tytuł sami przyznacie bajkowy...a fabuła to cios poniżej pasa. Jednak to prawda co mówią i powiadają, nie oceniaj książki jak człowieka po okładce. 

Udałam, że nie widzę zacieków na swojej szklance, matka już mocno niedowidziała, ale nie miała zamiaru pójść do okulisty. Przecież to wstyd przed ludźmi, kiedy się ujawnia własne mankamenty. Takie rzeczy tylko w rodzinie, nigdy na zewnątrz.

Cała historia jest prawdziwą opowieścią autorki. Powieść dwutorowa przedstawiająca punk widzenia małej Lenki i dorosłej Leny która przeplata swoje wspomnienia z wczesnych lat z dzieciństwa, mając na uwadze dom, blok, relacje sąsiedzkie, rodzinne. Tajemnica która tkwi głęboko jak drzazga, która zaognia sie za każdym razem kiedy na światło dzienne wychodzą zmory w postaci ojca. Czy można krzywdzić tak własne dzieci żeby te ratując swoją psychikę wypierały pamięć, wymazywały szczegóły te które bolały bardzo mocno. Dorosła Lena odcina się od rodziny wyprowadzając sie z mężem pod Warszawę, gdzie boi sie konfrontacji z rodzicami, każde z nich pragnie dla siebie opieki, bo co zrobią bez niej? Współuzależnienie jest jak bluszcz który osaczył Lenę którą na szczęście mąż wyrwał z korzeniami. Jak dalej można żyć z taką traumą i budować własne szczęście skoro ma sie tyle skrzywień? 

Każdy ojciec wychowuje swoje dziecko czymś innym. Mój pasem albo nylonową siatką na zakupy. Wojtka kablem, a jeszcze inny czym popadnie.

Za drzwiami? Piekło. Ojciec który pije, bije, poniża, wyzywa, sąsiedzi którzy wiedzą ale po co się wtrącać, dają przyzwolenie na ciąg dalszy który nie ma końca, najgorsze to - molestowanie, bezradność dziecka wobec oprawcy którym jest najbliższa osoba, tata. Matka która wie, ale każe szanować ojca, nadzieja jaka tliła się w postaci babci, ale ta umarła, a Lenka została sama i jej książki. 

To ciężar, z którym po latach musi sie zmierzyć księżniczka tatusia.

Książka która wgniata, która boli. Mamy pięknie opisany PRL, czas wspomnień herbaty w szklankach z koszyczkiem, tapczan półki, kredensy, kolejki po mięso z kartkami w dłoni. Blokowisko z szarej płyty, dzieciaki bawiące się na trzepaku, z kluczem na szyi. Ojciec bohaterki, inżynier, mierzący wysoko, nadużywający alkohol, nieszanujący swojej żony, poniża i wyzywa, nadużywa siły wobec niej jak i dzieci. Ale najgorsze jest molestowanie. Ten problem który skrywa wiele domów, autorce jak pisze Wojciech Szot- doskonale udaje się opisać kontekst funkcjonowania mieszkańców blokowisk, pracownic i pracowników, opisując obawy, lęki jakie wtedy istniały. Opowieść dziecka które żyło w swoim świecie, przedstawiało swój własny punk widzenia, obrzydzenie, strach, lęk, nadzieję i marzenia. By dojść do końcowego epilogu kobiety dorosłej która mimo iż ma wybór to jednak się obawia reakcji rodziców. 


Lubicie historie oparte na faktach, czy fikcje literacką? 

Pozdrawiam i polecam Wam serdecznie.




Komentarze